Bazen yetinmek gerekir eldekilerle. Aslında bazen değil her zaman yetinmek gerekir. Yetinmeden elde edeceklerimizin, yetinerek elde edeceklerimizden çok az olduğunu anlamak için ille de yaşayıp görmek gerekmez. Başından itibaren bilmek lazım yetinmenin, hayatın zorunluluklarından biri olduğunu. Fazlasını istemek için eldekinin kıymetini bilmek kadar onurlu bir davranışın insana nasıl yakıştığını görmek için aynaya değil, etrafına bakmalı insan.
‘Gülebilecek ne kadar mutluluğum var ki, bekleyeceğim ne kadar umudum var ki, düşünürken yaşam sevinciyle dolacağım ne kadar hayalim var ki ? ‘ sorularına eğer bir cevap arıyor isek işte cevap tam burada. Önce bunların cevaplarını varolan hayatın içinde keşfetmek, sonra onların kıymetini bilerek kaybetmemek ve üstüne koymak için çaba gösterebilmek. İşte her şey bundan ibaret.
Leblebi tozundan sonra içilen su kadar ihtiyacımız var buna....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder